برای هر مشکلی مجبورید لپ‌تاپ و یا نوت بوک خود را به یک مرکز تعمیرات ببرید و علاوه بر صرف هزینه های بالا ، مدت طولانی را بدون لپ تاپ باشید ؟

آیا شما هم از اینکه بخواهید لپ تاپتان رو خودتان باز و عیب یابی کنید واهمه و ترس دارید ؟

آیا دوست دارید خودتان از عهده تعمیرات لپ تاپ خود برآیید ؟

با استفاده از پکیج ارزشمند و بی نظیر کمپانی بزرگ Podnutz میتوانید مهارت کاملی را با همان سطح کیفیت  از تعمیر لپ‌تاپ‌های مختلف کسب کنید .

مجموعه آموزشی تعمیرات لپ تاپ کمپانی معروف  podnutz در قالب ۵ دیسک DVD با کیفیت فوق‌العاده HD به زبان انگلیسی ساده و روان گرد آوری شده که شما با مشاهده تصاویر براحتی می توانید درک مفیدی از این آموزش داشته باشید .

روند آموزشی مجموعه به قدری ساده و قابل فهم تهیه شده است که حتی اگر یک کاربر مبتدی باشید و آشنایی با سخت افزار کامپیوتر نداشته باشید پس از تماشای آموزش‌های این شرکت مهارت کاملی را برای تعمیرات مختلف لپ تاپ کسب میکنید .

در این سری از آموزشها از نکات ساده تا عیب‌یابی و تعویض هر کدام از قطعات لپ‌تاپ‌های مختلف تا آموزشهای پیشرفته را فرا خواهید گرفت

مواردی که در این مجموعه ارزشمند و بی‌نظیر آنها را فرا خوهید گرفت:

مقدمه و معرفی ابزار
معرفی باطری و عیب یابی باطری‌ها
تعمیر و عیب یابی سی دی و دی وی درایو
معرفی کامل مادربوردهای لپ تاپ ها
آموزش جدا کردن قطعات مختلف لپ تاپ
مشکلات مربوط به پاور و عیب یابی و تعمیر آنها
تعمیر جک پاور
آموزش تعویض مادربورد
مشکلات مربوط به کار نکردن کیبورد و عیب یابی و تعمیر آن
تعویض کیبورد
Vaio Ribbon Repair
تعمیر جک پاور Dell B130
آموزش تست هارد دیسک لپ تاپ
تعویض LCD شکسته لپ تاپ
رفع مشکل بوت نشدن لپ تاپ
تعویض کاور LCD لپ تاپ
تعویض ال سی دی چند مدل لپ تاپ
رفع مشکل کار نکردن Tuchpad لپ تاپ
رفع مشکل آب گرفتگی لپ تاپ
رفع مشکلاتی که کیبورد در اثر ورود چای یا مایعات دیگر پیدا می کند
چک کردن جک آداپتور DC

و دهها آموزش کاربردی و مفید دیگر …

قیمت:

مجموعه دوره کامل آموزش بدون هزینه پست و به صورت  ۵ حلقه دی وی دی با کیفیت HD فقط ۷۵۰۰  تومان

این مقاله می‌کوشد راه حل هایی که برای RAID وجود دارد مرور کرده و بهترین آنها را برای انتخاب شما معرفی کند. ابتدا تعریفی از RAID نرم افزاری در مقابل RAID سخت افزاری ارائه شده و سپس تشریح پیاده سازی آنها و مزایای هر یک آورده خواهد شد.

RAID چیست؟

مخففی است از عبارت آرایه‌ی افزونه‌ای برای دیسک های مستقل که راهی است برای مجازی سازی متعدد هارد دیسک های مستقل به یک یا چند آرائه برای بهبود عملکرد، ظرفیت و دسترسی. ظرفیت کل آرائه به نوع RAIDی که ساخته شده و همچنین تعداد و ظرفیت دیسک‌ها بستگی دارد. این ظرفیت کلی آرائه مستقل از نوع RAID سخت افزاری یا نرم افزاری است که ممکن است استفاده کرده باشید. جدول زیر را دنبال کنید تا پیاده سازی‎‌های مختلف، نقاط قوت و ضعف، تاثیر روی عملکرد سیستم‌ها و اثربخشی در بالا بردن دسترسی به داده ها، در انواع RAID ها را مشاهده نمایید.

RAID نرم افزاری:

راه ساده برای تشریح RAID نرم افزاری این است که بدانیم برای انجام وظیفه خود از پردازشگر سیستم شما بهره می‌گیرد. به این معنی که نیاز پردازشی و قدرتی که RAID قرار است از آن برای فعالیت خود استفاده کند علاوه بر پردازش های معمول مورد نیاز سیستم عامل و نرم افزارهای اجرا شده روی آن، بر پردازشگر سیستم تحمیل می‌شود.

RAID نرم افزاری به دو راه مورد استفاده قرار می‌گیرد:

۱) به عنوان یک راه حل نرم افزاری خالص – Pure
2) به عنوان یک راه حل ترکیبی که شامل سخت افزارهای طراحی شده برای بهبود کارایی پردازشگر است.

۱) راه حل نرم افزاری خالص: در این حالت نرم افزار بدون هیچ گونه کمک سخت افزاری تنها با استفاده از امکانات سیستم به عنوان یک نرم افزار کاربردی در کنار سایر نرم افزارهای اجرا شده در سیستم عامل انجام وظیفه خواهد نمود. هارد دیسک مورد استفاده در این روش همان دیسکی است که سیستم عامل روی آن قرار دارد. برخی از این RAID های نرم افزاری قابلیت یکپارچه شدن با سیستم عامل سرور به همراه برنامه های رایگان را دارا هستند که باعث ارزان شدن این روش می‌گردد.

برخی مزایا و معایب این روش:

- هزینه پایین (تنها هزینه، دیسک های اضافه شده است)
- عدم محافظت در هنگام بوت (عدم قابلیت مدیریت و محافظت از دیسک های خراب در مرحله بوت)
- بار اضافی تحمیلی بر روی سرورها (بدلیل اجرا شدن روی سیستم عامل. این روش برای RAID 0,1,10 پیشنهاد می‌شود)
- محدودیت در مهاجرت به سیستم عامل دیگر
- آسیب پذیری در مقابل ویروس‌ها
- امکان از دست دادن تمام داده ها بدلیل مشکلات سخت افزاری یا نرم افزاری سیستم عامل
- عدم استفاده از قابلیت کش

۲) راه حل ترکیبی – سخت افزار با کمک نرم افزار: در این روش نرم افزار RAID با کمک سخت افزارهای اضافه شده بر روی مادربرد مانند یک HBA با یک بایوس RAID که ضعف راه حل قبلی را هنگام بوت سیستم برطرف می‌سازد، انجام وظیفه می‌کند. بعلاوه اینکه درایورهای سخت افزاری مورد استفاده در این روش توسط اکثر سیستم های عامل مطرح پشتیبانی می‌شود.

برخی مزایا و معایب این روش:

- هزینه معقول (فقط یک HBA و یا یک فلش دیسک برای بایوس به عنوان هزینه تحمیل خواهد شد)
- محافظت در هنگام بوت
- کاربر گرافیکی مخصوص برای ساخت و نگهداری RAID
- سایر معایب موجود در روش اول.

RAID سخت افزاری:

در این روش برنامه RAID از طریق پردازشگر و رم تعبیه شده در دستگاهی مستقل از کامپیوتر میزبان اجرا می‌شود. سخت افزار می‌تواند بصورت یکپارچه بر روی مادربرد و یا یک کارت اسلات قابل نصب بر روی مادربرد استفاده شود.

ساده ترین راه برای تشخیص اینکه کدام نوع RAID سخت افزاری یا نرم افزاری برای کار شما مناسب‌تر است بررسی مشخصات فنی یا برگه های راهنمای هر یک می‌باشد. اگر روش ارائه شده شامل میکروپروسسور (معمولاً I/O، پردازشگر یا در برخی موارد ROC – به معنی RAID تعبیه شده در چیپست) بود، روش ارائه شده سخت افزاری است. و اگر پردازشگری در کار نبود نرم افزاری است. برای شما مهم است که بدانید کدام روش چه اثراتی در روند کار شما داشته و مطلوب شما است. اثرات مورد بحث موارد زیر هستند:

- وضعیت عملکرد پردازشگر هنگام اجرای سایر برنامه ها
- قدرت کارایی دیسک هایی که می‌توانند روی سیستم اضافه شوند
- سهولت بازگرداندن اطلاعات بعد از خرابی
- قابلیت مدیریت و مونیتورینگ پیشرفته داده ها
- امکان مدیریت دیسک ها بطور همزمان در سیستم عامل های مختلف
- امکان نصب باطری پشتیبان تا کَش نوشتاری سیستم را ارتقاء ببخشد

پیاده سازی RAID سخت افزاری:

به دو روش ممکن است. ۱) بصورت یک کارت مستقل ۲) بصورت یکپارچه ارائه شده بر روی چیپست مخصوص.

ادامه دارد…

منبع: کوله پشتی

معمولاً در اسمبل یک کامپیوتر، پاور آخرین قطعه‌ای است که انتخاب می‌شود چون قدرت آن با توجه به میزان مصرف حداکثری سایر قطعات باید تعیین شود. برای فهمیدن این موضوع نیاز داریم تا میزان مصرف انرژی تک تک قطعات را با یک دیگر جمع ببندیم تا میزان مصرف حداکثری قطعات یک سیستم بدست آید. البته همیشه توصیه می‌شود پاور انتخابی حداقل ۱۰% بالاتر از توان مصرف حداکثری انتخاب شود تا در آینده بدلیل پایین آمدن راندمان پاور مشکلی به وجود نیاید.

خوشبختانه شرکت سیستم‌های آینده سیما (که با نام تجاری Green شناخته می‌شود) این فرآیند را برای ما آسان کرده است و با قرار دادن چارت‌ها و جدول‌هایی، میزان مصرف اکثر قطعات را بر حسب مدل و برند فهرست کرده است. شما با مرجعه به این فهرست ها می‌تواند میزان مصرف تک تک قطعات خود را بیرون بکشید، ولی راحت‌تر اینست که از نرم‌افزاری که بدین منظور ارائه شده است استفاده کنید. پس از نصب این برنامه باید مشخصات قطعات مورد نظر خود را به آن معرفی کنید تا با محاسبه میزان توان مصرفی، یک پاور مناسب برای سیستم شما پیشنهاد دهد.
پرواضح است که هیچگونه اجباری به انتخاب همان پاور معرفی شده از برند Green نیست و با بدست آوردن میزان توان مورد نیاز می‌توانید از هر کدام از برندهای مورد علاقه خود استفاده نمایید.

» مشاهده جدول توان مصرفی قطعات سخت‌افزاری
» دریافت برنامه محاسبه‌گر توان مصرفی برای کامپیوتر و تحت موبایل
» دریافت راهنمای اطلاعات فنی منبع تغذیه کامپیوتر

منبع: ITline

همین دیروز بود که رایانه شما داشت مثل ساعت کار می کرد. اما حالا بعد از اینکه آن را جابه‌جا و به محل دیگری منتقل کردید، دیگر بوت نمی‌شود.

در این حالت مطمئن باشید که مقصر اصلی صد‌درصد قطعه‌ای است که سوکت آن شل شده و از جای خود خارج شده است. ضربات وارد آمده بر دستگاه و تکان‌های شدید در هنگام جابجایی، به‌خصوص اگر نقل و انتقال به‌وسیله خودرو انجام گرفته و مسافت و زمان آن هم طولانی باشد، موجب شل‌شدن و خارج‌شدن قطعات و اجزای داخلی رایانه از پایانه‌های محل استقرار آنها می‌شود. برای زنده کردن دوباره سیستم خود، این کارها را انجام دهید:

۱- تخلیه الکتریسیته ساکن: رایانه را از برق کشیده، آن را به یک محل بدون موکت و فرش منتقل کنید. در بغل کیس را باز کرده و اگر مچ بند ضد الکتریسیته ساکن دارید پیش از باز کردن کیس از آن استفاده کرده، در غیر این‌صورت کفش‌هایتان را از پا درآورده و با دست قسمت فلزی داخل کیس دستگاه را لمس کنید.
۲- عیب‌یابی: پس از باز کردن کیس، ممکن است بتوانیدقطعه‌ای که از جای خود درآمده است را با چشم ببینید. از زوایای مختلف، قطعات، دستگاهها و پایه های آنها را برانداز کنید. اگر موفق به یافتن قطعه شل‌شده نشدید، تنها راه چاره این است که قطعات را یکی‌یکی از پایانه‌های استقرار آنها خارج ساخته و دوباره در جای خود جا بزنید تا بفهمید اشکال مربوط به کدام قطعه است.
۳- آغاز کار از کار‌ت‌های PCI و ماژول‌های حافظه: پیچ‌های مربوط به کارت‌ها را باز کرده و آنها را درست از جا درآورید، مراقب باشید آنها را از گوشه‌های پلاستیکی بالایی و کناره های دو طرف برد آنها گرفته و دست شما با قطعات الکترونیکی و بخش‌های اتصال فلزی پایینی آنها تماس پیدا نکند.
سپس دوباره آنها را مستقیم در پایانه محل استقرارشان جا بزنید. (در مورد کارت‌های گرافیک، مطمئن شوید که علاوه بر این‌که آنها را به‌صورت صحیح در سوکت جا می‌زنید، ضامن پلاستیکی نگهدارنده سوکت آنها را هم درست جا بیندازید.)
این مراحل را با بلوک‌های حافظه رم تکرار کنید. در بیشتر مادربوردها اگر ضامن‌های اهرم‌مانند سوکت‌های رم را آزاد کنید، ماژول‌های حافظه رم، خودبه‌خود از جایشان خارج می‌شوند.
این کار را انجام داده، رم را خارج کنید. سپس اهرم‌ها را در حالت آزاد قرار داده‌، رم‌ها را مستقیم از سوکت درآورید و دوباره آنها را در جای خود در سوکت قرار داده، مستقیم رو به پایین فشار دهید و اهرم پلاستیکی سوکت آن را درست جا بیندازید و از قفل شدن صحیح آن اطمینان حاصل کنید.
۴- بستن کیس رایانه و بوت دستگاه: اگر باز هم دستگاه بوت نشد، پاور و اتصالات آن و سوکت‌های سیم‌ها و کابل‌های آن را بررسی کنید و در صورتی که همچنان مشکل رفع نشد، مراحل بالا را دوباره تکرار کرده و این بار علاوه بر آن داخل سوکت‌ها و قسمت‌های فلزی بردها و قطعات را با استفاده از باد و یک مسواک تمیز و محلول‌های اسپری مخصوص پاک کردن اتصالات قطعات الکترونیکی، تمیز کنید و پس از خشک شدن، دوباره به‌طور صحیح در محل مربوطه آنها جا بزنید. امیدواریم که دستگاه‌تان راه بیفتد!

گاهی اوقات این مشکل ناسازگاری ناشی از سیاست های فنی شرکت ها است . سازندگان لپ تاپ صدها قطعه الکترونیکی را در یک جعبه کوچک جا می دهند، و گاهی اوقات با برداشتن یک قطعه قدیمی، جای کافی برای افزودن قطعه جدید خالی نمی شود. این وضعیت به طور خاص در مورد قطعاتی مصداق پیدا می کند که باید از بیرون قابل دسترسی باشند(مثل فلاپی درایو یا سی دی درایو). صفحه کلید و مانیتور(آسان ترین قسمت های قابل تعویض در کامپیوتر های رومیزی)، آن چنان در ساختار لپ تاپ در هم تنیده شده اند که فقط خود شرکت سازنده می تواند به تعویض آن ها بپردازد. گاهی اوقات ارتقاء قسمت های مختلف لپ تاپ با گزینه هایی که در BIOS سیستم ارائه شده محدود می شود. به عنوان مثال، بسته به تاریخ و اصلاح BIOS ، ممکن است نتوانید هارد دیسکی با هر ظرفیتی انتخاب کنید، که این موضوع در مورد سیستم های رومیزی هم مصداق دارد. خوشبختانه، بیشتر کامپیوترهای کیفی از BIOS ROM فلشی استفاده می کنند که قابل اصلاح است، مشروط بر آن که شرکت سازنده اصلاحیه BIOS را عرضه کرده باشد. هنگام خرید لپ تاپ، دقت کنید ببینید شرکت سازنده وب سایتی را برای بروزرسانیBIOS یا درایوهای سخت افزاری ممکن است در آینده مانع ازنصب سیستم عامل جدید شود یا حداقل شما را با دردسرهایی مواجه سازد.
بیشتر اوقات لپ تاپ با ارائه شماره مدل سیستم فروخته می شوند، حتی وقتی شکت های دیگر به عرضه قطعه پرداخته باشند. مثلا اگر کاتالوگ های قطعات PC را برای خرید RAM نگاه کنید، می بینید که عموما مشخصاتی چون سرعت تراشه، تکنولوژی به کار رفته و parity/non-parity در کاتالوگ نوشته شده اند. اما در کاتالوگ های لپ تاپ، معمولا فهرستی از اسامی شرکت های سازنده همراه با مدل های سیستم و میزان ظرفیت هر قطعه حافظه ذکر می شود. البته در بعضی لپ تاپ های مدرن این مشکل با استفاده از استاندارد صنعتی SO-DIMM بر طرف شده است، ولی همیشه استثناء هم وجود دارد. به هر ترتیب، خرید سخت افزاری که با سایر قسمت ها سازگاری داشته باشد، قطعا برای لپ تاپ دشوارتر از دسکتاپ است.

جدول شماره ۱

Motherboard : مدل های غیر استاندارد قابل ارتقا نیستند.

CPU : نصب CPU سریعتر از همان نوع و مدل معمولا امکان پذیر است، اما به خاطر مسائل مربوط به ولتاژ، حرارت، یا BIOS ممکن است محدودیت هایی وجود داشته باشد. افزایش سرعت کلاک هم معمولا زیاد نخواهد بود.

Memory: معمولا فقط یک یا دو اسلات SIMM/DIMM خالی خواهد بود. برای همین هنگام ارتقا مجبورید ماجول های قبلی را بردارید.

Vide adaptor/chipset: در مادربوردهای غیرقابل ارتقا، ویدئو به صورت مجتمع عرضه می شود.

Video display: مدل های غیر استاندارد و اتصالات جدا نشدنی مانع از ارتقا می شوند. معمولا می توان یک نمایشگر اکسترنال را به سیستم متصل نمود.

Keybord/pointing device: مدل های غیر استاندارد و اتصالات جدانشدنی مانع ازارتقا می شوند. معمولا می توان یک صفحه کلید اکسترنال را به سیستم متصل نمود.

Hard disk :سیستم های قدیمی تر ممکن است هاردهای بالاتر از ۸.۴ گیگا بایت را نشناسند. بسیاری از سیستم ها فقط هاردهای بالاتر ۹.۵ یا ۱۲.۵ میلی متری را می پذیرند. برای نصب معمولا به سینی یا قفسه درایو احتیاج است.

Removable – media drive: این قطعات از طریق محفظه های ماجولار(فلاپی یا CD/DVD) به صورت درونی قابل نصب هستند. می توانید از cd_rw/dvd+rw یا USB اکسترنال یا Ilink نیز استفاده کنید.

USB,IEEE,1394(FireWire/i.LINK),serial(RS-232),parallel(IEEE1284),SCSI): این قطعات را از طریق PCCard یا cardBus نصب کنید.

۱۰/۱۰۰/۱۰۰۰Mbps Ethernet LAN: این قطعات را از طریق PCCard یا cardBus نصب کنید.

Wireless 802 .11a/b/g Mini- PCI (Wi-Fi),Bluetooth(internal)cards,Modem Daughter Cards (MDCs)
این قطعات را از طریق PC Card یا cardBus نصب کنید. کارت های اینترنال ممکن است به آنتن از پیش نصب شده احتیاج داشته باشد.

سیستم باز شده
به طور کلی پیچ های یک کامپیوتر کیفی خیلی بیشتر از کامپیوتر رومیزی است و شکل و اندازه آنها هم متفاوت است. پیچ ها معمولا زیر بر چسب ها یا درپوش ها پنهان هستند . جعبه لپ تاپ غالبا از دو قسمت پلاستیکی تشکیل شده که داخل همدیگر قفل شده اند، اما با مهارت و حوصله می توان آن ها را طوری از هم جدا کرد که آسیب نبینند. برخلاف کامپیوترهای رومیزی که اصولا درون شان شبیه یکدیگر است، کامپیوترهای رومیزی از نظر داخلی خیلی با هم متفاوت هستند و نه تنها محصولات شرکت های مختلف، بلکه حتی مدل های مختلف یک محصول با هم فرق دارند. به همین دلیل، برای باز کردن لپ تاپ، بهتر است مستندات همان دستگاه را از شرکت سازنده اش داشته باشید .
من معمولا برای یافتن مستندات و قطعات اضافی یک سیستم سعی می کنم مستقیما به سراغ سایت سازنده بروم. همین امر یک راز جالبی را در دنیای لپ تاپ برای من افشاء کرده که کمتر راجع به آن صحبت می شود و آن این است که اکثر لپ تاپ های با مارک معروف که خیلی ها می شناسند، در اصل توسط تعدادی شرکت تایوانی ساخته می شوند، شرکت هایی چون Quanta نشانی(www.quantaw.com)، یا Compal نشانی(www.compal.com)، یا Acer نشانی(global.acer.com) و غیره. این شرکت ها سیستم ها را به اسم خودشان نمی فروشند، بلکه طراحی و ساخت لپ تاپ ها را برای شرکت های دیگر انجام می دهند. کوانتا و کامپال دو شرکت برتر سازنده لپ
شرکت کوانتا برای دل،HP، کامپک،eMachine، Best Buy و اپل لپ تاپ می سازد. البته Dell از دو شرکت Compal و Acer هم لپ تاپ می خرد(خودش را به یک تامین کننده محدود نکرده است). به همین دلیل است که می بینید این همه لپ تاپ با مارک های مختلف هم شبیه به یکدیگر هستند، زیرا عملا تمام آن ها را دو شرکت Quanta و Compal می سازند. یکی از معایب اتخاذ چنین سیاستی این است که بعضی شرکت ها نمی توانند یا برایشان دشوار است که از سیستم هایی که می فروشند حمایت کامل به عمل آورند. زیرا سازنده اصلی آن ها نیستند و به قطعات دسترسی مستقیم ندارند . اگر بتوانید سازنده اصلی لپ تاپ های خود را پیدا کنید و به سراغ سایت آن بروید، اطلاعات دقیق تری درباره سیستم خود به دست خواهید آورد و می توانید درایوهای جدید را به روز رسانی BIOS را مستقیما از همان شرکت بگیرید. اما اگر نتوانید سازنده اصلی سیستم خود را پیدا کنید و شرکت فروشنده هم پشتیبانی نداشته باشد، آن وقت در تعمیر و یاقتن قطعات یدکی لپ تاپ خود دچار مشکل خواهید شد. وقتی یک سیستم کامپیوتر کیفی را باز می کنید، باید تنظیمات و پیکر بندی هر قطعه را ثبت کنید، مخصوصا وضعیت جامپرها و سوئیچ ها، جهت کابل های مختلف معمولی روبانی محل سیم ارت، محل آنتن های WiFi، و حتی جای بورد آداپتور. تمام این موارد را در یک جا یاداشت کنید تا موقع سوار کردن مجدد در سیستم، بتوانید هر چیزی را به حالت اول برگردانید حتی اگر بتوانید قبل از برداشتن هر قطعه، از نزدیک عکس دیجیتال بگیرید، خیلی بهتر است.
جهت کابل ها و قطعه ای که به آن متصل بوده است خیلی مهم هستند. کاپل ها در لپ تاپ معمولا در یک سر، سیمی با رنگ های قرمز، سبز، آبی یا سیاه دارند که پین شماره یک را مشخص می کند. روی کانکتور هم معمولا علامت(مثلا یک مثلث) یا حتی شماره ۱ گذاشته اند. روی قطعاتی که این کابل ها را به آن ها وصل کنید نیز به طریقی جای پین یک مشخص شده است . غالبا یک نقطه یا عدد ۱ یا علامتی دیگر در کنار پین شماره یک کانکتور دیده می شود. با این که جهت و محل کابل ها ظاهرا ساده به نظر می رسد، اما کمتر دیده شده که کسی در اولین تجربه اشتباه نکند. خوشبختانه، سر و ته زدن کابل های روبانی(اما نه کابل برق) تقریبا برای هیچ یک از قطعات مشکل خرابی ایجاد نمی کند. ولی اگر باتری CMOS را برعکس جا بزنید، احتمال دارد تراشه آن را خراب کنید،و چون چیپ هم معمولا به مادر بورد را تعویض کنید. اگر چه کامپیوترهای کیفی به اندازه کامپیوتر های رومیزی استاندارد شده و قاعده مند نیستند، اما به نظر می رسد در لپ تاپ های جدید خیلی چیزها مشترک هستند. باز کردن، تعمیر و ارتقا دادن لپ تاپ ظاهرا کار دشواری است، اما چیزی نیست که با کمی دقت و تجربه فنی نتوانید از عهده آن برآیید.

چند نکته
۱-عوامل یا قطعات نامرتبط به مشکل را در نظر نگیرید.
۲-هر دفعه، فقط یکی از قطعات را جابه جا یا تعویض کنید.
۳-بعد از هر تغییر، سیستم را تست کنید.
۴-هر مرحله و اقدامی که انجام می دهید را یادداشت کنید.
۵-به سادگی تسلیم نشوید. هر مشکلی راه حلی دارد.
۶-اگر به بن بست رسیدید، کمی استراحت کنیدو به سراغ مشکل بعدی بروید.
۷-هر چیز بدیهی و ساده ای را هم چک کنید.
۸-یادتان باشد که باتری و آداپتور برق، بیشتر از بقیه قطعات آسیب پذیر هستند. همیشه یک آداپتور یدکی برای تست سیستم داشته باشید. اگر سیستم بدون باتری کارکرد و با گذاشتن باتری لز کار افتاد، پس اشکال از باتری است.
۹-کابل ها و اتصالات هم زیاد خراب می شوند. از هر کدام یک یدکی داشته باشید.
۱۰-حتما از یک کارشناس کمک یا راهنمایی بگیرید. شاید با زحمت و تلاش بسیار بتوانید هر مشکلی را در یک کامپیوتر رومیزی حل بکنید، ولی کامپیوترهای کیفی گاهی اوقات بدون تماس با شرکت سازنده یا فروشنده و کمک گرفتن از یک کارشناس تامین نمی شود.

پس از ورود به برنامه پنجره اصلی آن هویدا می شود : این پنجره به دو صورت ظاهر می شود ؛ یکی پنجره ای که برای برنامه اصلی که تحت ویندوز اجرا شده است ظاهر می شودو دیگری پنجره ای که بواسطه استارت کامپیوتر با دیسکت بوت partition magic ظاهر می شود .
در واقع وقتی که با دیسکت بوت ، کامپیوتر خود را لود می کنید پنجره شماره دو ظاهر می شود این پنجره امکانات کمتری نسبت به پنجره اصلی برنامه دارد اما می توان اکثر کارهای اساسی را با آن انجام داد . چون محتویات این پنجره در پنجره اصلی برنامه نصب شده تحت ویندوز وجود دارد ، ما همان پنجره اصلی را برای شما توضیح می دهیم . مطمئنا پس از یادگیری آن ، این دانسته ها را نیز می توانید در باره پنجره ای که در هنگام بوت با فلاپی ظاهر می شود و همچنین گزینه هایی که در هنگام کلیک راست بر روی پارتیشن ها و یا نام دیسک (ها) هویدا می شود نیز به کار ببرید .
پنجره اصلی برنامه شامل تمام تولبار و شورتکاتها و تسک ها یا وظایف و نقشه دیسکها و لیستی از پارتیشنهای موجود در دیسک انتخاب شده می باشد . اگر کامپیوتر شما دارای دو هارددیسک باشد در هر زمان می توانید با انتخاب یکی مدیریت مربوط به آن هارد دیسک را انجام دهید .
در بالای صفحه منوبارها و تولبارها قرار دارند .
در بخش دیسک مپ ( disk map ) شما می توانید میزان فضای اشغال شده توسط هر پارتیشن را به طور تقریبی ببینید که هر یک از آنها در صورت اختلاف بین سیستم فایلی آنها به رنگی متفاوت با دیگری دیده می شود . اگر هارددیسک کامپیوتر شما علاوه بر پارتیشن اولیه دارای پارتیشن گسترده ( Extended ) نیز باشد درایوهای منطقی ( logical ) نیز در داخل آن مشخص خواهد شد . ( در یک پارتیشن بندی عادی هارد دیسک دارای یک پارتیشن اولیه که همان درایو C است و معمولا این درایو به صورت اکتیو نیز می باشد و یک پارتیشن گسترده ( Extended ) می باشد که شامل پارتیشن های منطقی بوده و به نامهای d و e و … شناخته می شوند . )
در بخش لیست پارتیشنها ، تعداد پارتیشنهای موجود دیسک انتخاب شده را با توضیحات کامل تر می بینید . علامت ستاره در بعضی از پارتیشنها دال بر این است که آن پارتیشن ، دارای یکی از شرایط زیر است :
۱ یا پارتیشن گسترده است . ( Extended )
2 یا پارتیشن مخفی است . ( hidden ) {پارتیشن های مخفی پارتیشنهایی هستند که نام درایو ( drive letter ) ندارند و کاربران نمی توانند به آن دسترسی داشته باشند . البته در ویندوز ایکس پی و ۲۰۰۰ حرفه ای این پارتیشنها می توانند نام درایو بگیرند . تمام پارتیشنها بجز پارتیشن اکتیو می توانند مخفی شوند }
۳ یا پارتیشنی است که سیستم فایل آن توسط سیستم عامل فعال پشتیبانی نمی شود . به عنوان مثال اگر برنامه تحت ویندوز ۹۸ اجرا شده باشد پارتیشن هایی که سیستم فایل آنها ntfs یا ext2 , 3 می باشند ستاره دار خواهند بود .
۴ یا اینکه بخشی از هارد دیسک است که هنوز پارتیشن بندی نشده است .
در بخش partition operation شما می توانید اعمال مربوط به پارتیشن منتخب را انجام دهید .
بخش پایین پنجره اصلی Legend ها را می بینید که راهنمای خوبی برای رنگ نوع سیستم فایل پارتیشنها می باشد .
تمام این بخشها و گزینه ها بجز منوی اصلی برنامه را می توانید از طریق منوی view از پنجره اصلی برداشته و یا اضافه نمایید .
در منتهی الیه پنجره اصلی بخش Status Bar را می بینید که با عبور ماوس از روی هر گزینه ای توضیحی درباره آن گزینه در این قسمت ظاهر می شود

چه کسایی میتونن با partition magic کار کنن؟
اولا این رو بدونید که درسته که این برنامه یک برنامه کاملا حرفه ای است، ولی اینقدر کارکردن باهاش راحته که همه میتونن ازش استفاده کنند . افراد با آی کیو حدود گل کلم به بالا میتونن از این برنامه استفاده کنن .
ولی این رو هم بدونید که این برنامه میتونه اینقدر خطرناک باشه که کل اطلاعات هارد دیسک شما رو از بین ببره . پس با دقت باهاش کار کنید و کاری رو که مطمئن نیستید چیه انجام ندین .
اصلا پارتیشن چی هست؟
ای بابا، نشد دیگه!
پارتیشن در لغت به معنی تقسیم کردن و مجزا کردنه . درست مثل پارتیشن توی ساختمونها و اداره ها که یه قسمت رو از قسمت دیگه جدا میکنه، توی هارد دیسک کامپیوتر هم میشه قسمتهای مجزایی ساخت که اطلاعات داخل اونها از یکدیگه جدا باشن .
حتی میشه نوع ذخیره فایلها در هر پارتیشن مجزا باشه . (اینو بعدا توضیح میدم)
از مزایای چندین پارتیشن داشتن اینه که اگه اطلاعات یک پارتیشن در اثر ویروس و یا به علت سهل انگار از بین بره، اطلاعات بقیه پارتیشنها باقی میمونه .
دیگه اینکه میشه چندین سیستم عامل روی یک کامپیوتر داشت . مثلا خیلیها ویندوز XP و ویندوز ۹۸ یا me رو باهم دارند .
file systemهای مختلف:
فرض کنید که توی خونه یک کمد دارین که سه تا کشو داره . هر کشو هم مال یک نفره . هر کسی یکجوری وسایلش رو داخل کشو قرار میده . یکی وسایل رو مرتب کنار هم میچینه . یکی وسایلش رو مرتب پشت سر هم داخل کشو چیده و هر چیزی معلومه کجا قرار داره . یکی هم وسایلش رو درهم ریخته داخل کشو . یکی هم کشوهاش خالی و مرتبه و تمام وسایلش رو ریخته وسط اطاق!
طریقه چیدن وسایل داخل کشو رو میشه به سیستم مدیریت فایل در هارد دیسک تشبیه کرد . شما اطلاعاتتون رو بر روی هارد داخل فایلها و شاخه های مختلف ذخیره میکنید . این فایلها در جاهای مختلف هارد ذخیره میشن و شما ممکنه چندتایی از فایلها رو پاک کنید و مجدد فایل جدید جای اونها بریزید . این وظیفه file system هست که به ویندوز بگه کجای هارد خالی هست و اطلاعات رو کجا ذخیره کنه و فایلی که میخواهید پاک کنید از کجای هارد دیسک پیدا کنه .
file system های مختلفی وجود داره که مهمترینهاش رو توضیح میدم .
۱- fat یا File Allocation Table سیستمی بود که از زمان داس مورد استفاده بود و به FAT 16 مشهور بود . این سیستم که هنوز هم ویندوزهای مختلف میشناسنش و اطلاعات داخلش رو نشون میدن، در زمان خودش خیلی خوب بود . ولی بعدها که هارد دیسکهای ظرفیت بالا به بازار اومد . دیگه نمیتونست مدیریت مناسبی برای حجمهای بالا ارایه کنه . از محدودیتی که FAT 16 داشت این بود که نمیشد پارتیشنهایی بزرگتر از ۲ گیگابایت داشت . به همین خاطر از ویندوز ۹۸ به بعد، یک سیستم دیگه اومد به نام FAT 32 .
2- FAT 32، که نسخه تکمیل شده fat16 است، با ویندوز ۹۸ به بازار اومد و خیلی از اشکالات fat16 رو از بین برد . FAT 32 میتونه پارتیشنهایی به بزرگی ۲ ترابایت ( ۲۰۰۰ گیگابایت) داشته باشه ولی هنوز محدودیت حجم فایل وجود داره . یعنی حداکثر اندازه یک فایل میتونه ۴ گیگابایت باشه . این فایل سیستم رو هنوز تمامی سیستم عاملهای ماکروسافت (البته از ویندوز ۹۸ به بالا) میشناسن .
۳- ntfs یا new technology file system که با ویندوز NT به بازار اومد و میتونست اشکالات fat یا fat32 را برای هاردهای بزرگ پوشش بده و به عنوان یک فایل سیستم برای هاردهای ظرفیت بالا و هاردهای سرورها شد . از خصوصیات این فایل سیستم میشه به عدم محدودیت اندازه فایل و پارتیشن و جلوگیری از نوشتن اطلاعات بر روی نقاط معیوب هارددیسک (bad sector)، قابلیت رمزگذاری بر روی اطلاعات و محدود کردن دسترسی بر اساس کاربر اشاره کرد . پارتیشنهایی که از این فایل سیستم استفاده میکنن رو فقط میشه توی ویندوزهای NT، ۲۰۰۰، xp و net

منبع: lostlord

اگر اخیرا” با شبکه های کامپیوتری آشنا شده اید ، احتمالا” تاکنون نام روتر را شنیده باشید .

ارتباطات Broadband اینترنت ، نظیر آنهائی که از مودم های کابلی و یا مودم های DSL استفاده می نمایند، تقریبا” همواره نیازمند استفاده از یک روتر می باشند . وظیفه روتر ، ارائه ارتباط با اینترنت نیست . روتر مسئولیت انتقال بسته های اطلاعاتی از یک شبکه به شبکه دیگر را برعهده دارد . تاکنون روترهای مختلفی تولید و عرضه شده است . از روترهای ساده و ارزان قیمت که از آنها به منظور ارتباط اینترنت در منازل و یا سازمان های کوچک استفاده می شود تا روترهای گرانقیمت که از آنها در سازمان های بزرگ استفاده می گردد . صرفنظر از قیمت و پیچیدگی ، عملکرد تمامی روترها مبتنی بر یک مجموعه اصول اساسی است .

در ادامه بر روی یک روتر ساده که معمولا” از آن به منظور اتصال یک دستگاه کامپیوتر به یک اتصال Broadband اینترنت استفاده می شود ، متمرکز خواهیم شد .

همانگونه که در بخش اول این مقاله اشاره گردید ، فرض ما بر این است که مخاطبان این سری از مقالات ، علاقه مندانی هستند که اخیرا” قدم در دنیای شبکه های کامپیوتری گذاشته اند . بنابراین، یک روتر ساده انتخاب شده است تا ضمن بررسی جایگاه آن در شبکه های کامپیوتری، بتوانیم عملکرد آن را نیز تشریح نمائیم .

همانگونه که اشاره گردید ، وظیفه روتر انتقال بسته های اطلاعاتی (packet ) از یک شبکه به شبکه ای دیگر است . در مواردی که یک دستگاه کامپیوتر را به یک اتصال broadband اینترنت متصل می نمائیم ، در یک طرف اینترنت و در سمت دیگر یک دستگاه کامپیوتر را خواهیم داشت . با توجه به این که وظیفه روتر انتقال ترافیک بین شبکه ها است و اینترنت یکی از آن شبکه ها است ، شبکه دیگر کجا است ؟ کامپیوتر متصل شده به روتر ، به عنوان یک شبکه ساده پیکربندی شده است .

در شکل های ۱ و ۲ یک روتر نمونه را از دو زاویه متفاوت ( نمای جلو و نمای پشت ) مشاهده می نمائیم .

در نمای جلو روتر ، چیز خاص و قابل ملاحظه ای مشاهده نمی گردد و شاید این تصویر برای آندسته از علاقه مندانی که تاکنون یک روتر را مشاهده نکرده اند ، جالب و مفید باشد . در شکل ۲ ، سه مجموعه پورت را مشاهده می نمائید . پورت سمت چپ ، محلی است که از طریق آن برق به روتر متصل می گردد . پورت میانی ، یک پورت Rj-45 است که از آن به منظور اتصال روتر به شبکه راه دور استفاده می گردد . در این مورد خاص ، از پورت فوق به منظور اتصال روتر به یک مودم کابلی و یا مودم DSL استفاده می گردد . توجه داشته باشید که ارتباط اصلی با اینترنت را مودم فراهم می نماید .

در سمت راست شکل ۲ ، چهار پورت Rj-45 مشاهده می گردد که نظیر این نوع پورت ها را می توان در سایر دستگاه های شبکه ای نظیر هاب و یا سوئیچ نیز مشاهده نمود . از پورت های RJ-45 در هاب و یا سوئیچ به منظور اتصال کامپیوترها به شبکه استفاده می گردد . پورت های فوق بر روی روتر نیز دارای عملکردی مشابه می باشند . با استفاده از روتر فوق می توان چهار دستگاه کامپیوتر را به شبکه متصل نمود .

همانگونه که اشاره گردید ، وظیفه روتر انتقال بسته های اطلاعاتی از یک شبکه به شبکه دیگر است و در این روتر خاص ، اینترنت بیانگر یک شبکه و کامپیوتر نشاندهنده شبکه دوم است .
نحوه عملکرد روتر
به منظور آشنائی با نحوه عملکرد روتر ، لازم است که در ابتدا با پروتکل TCP/IP بیشتر آشنا شویم .

هر دستگاه متصل شده به یک شبکه TCP/IP ،‌ دارای یک آدرس منحصربفرد IP است که به اینترفیس شبکه آن نسبت داده می شود . آدرس IP یک عدد سی و دو بیتی است که به صورت چهار عدد ( octet ) که توسط نقطه از یکدیگر جدا می شوند ،‌ نمایش داده می شود . IP: 192.168.0.1 یک نمونه آدرس IP است .

آدرس IP را می توان با آدرس یک خیابان مقایسه نمود . فرض کنیم آدرس هر خیابان شامل یک عدد و نام خیابان باشد .عدد ، مشخص کننده یک ساختمان خاص در خیابان است . یک آدرس IP نیز به روشی مشابه کار می کند . آدرس IP به دو بخش شماره شبکه و شماره یک دستگاه تقسیم می گردند . در صورت مقایسه یک آدرس IP با آدرس یک خیابان ، می توان اینگونه تصور نمود که شماره شبکه همانند نام خیابان و شماره دستگاه همانند شماره منزل است . شماره شبکه نشاندهنده شبکه ای است که دستگاه در آن قرار دارد و شماره دستگاه یک شماره شناسائی در شبکه را برای دستگاه مورد نظر مشخص می نماید .

شاید این سوال برای شما مطرح شده باشد که چگونه مشخص می گردد که شماره شبکه تمام و شماره دستگاه شروع شده است ؟ این وظیفه subnet mask است . subnet mask به کامپیوتر می گوید که کجا بخش شماره شبکه یک آدرس IP پایان و از کجا شماره دستگاه شروع می شود . بررسی جامع subnetting خارج از حوصله این مقاله است و در مقاله ای جداگانه به تشریح آن خواهیم پرداخت .

یک subnet mask ، شباهت زیادی به یک آدرس IP دارد و به صورت چهار عدد ( octet ) که توسط نقطه از یکدیگر جدا شده اند ، نمایش داده می شود . subnet :255.255.255.0 یک نمونه در این زمینه می باشد .

در این مثال خاص ، سه عدد اول ( که به آنان octet گفته می شود ) هر یک معادل ۲۵۵ و آخرین عدد معادل صفر می باشد . عدد ۲۵۵ ، نشاندهنده این موضوع است که تمامی بیت ها در مکان مربوطه در آدرس IP بخشی از شماره شبکه می باشند . عدد صفر نشناندهنده این موضوع است که هیچکدام از بیت ها در مکان های مورد نظر در آدرس IP بخشی از شماره شبکه نبوده و تمامی آنها متعلق به شماره دستگاه می باشند .

برای روشن شدن مطلب ، اجازه دهید ادامه کار را با یک مثال دنبال نمائیم . فرض کنید دارای یک دستگاه کامپیوتر با آدرس IP:192.168.1.1 و subnet:255.255.255.0 باشیم . در مثال فوق ، سه عدد اول ( octet ) مربوط به subnet معادل ۲۵۵ می باشند . این بدان معنی است که سه octet اول آدرس IP ، جملگی مربوط به شماره شبکه می باشند . بنابراین بخش شماره شبکه آدرس IP فوق ، معادل network number : 192.168.1.x خواهد بود .

تمامی دستگاه های موجود در یک شبکه ، یک شماره شبکه را به اشتراک می گذارند . مثلا” اگر شماره شبکه کامپیوترهای متصل شده به روتر نشان داده شده در شکل ۲ ، معادل network number : 192.168.1.x باشد ، آدرس IP چهار کامپیوتر موجود در شبکه عبارتند از :

۱۹۲.۱۶۸.۱.۱
۱۹۲.۱۶۸.۱.۲
۱۹۲.۱۶۸.۱.۳
۱۹۲.۱۶۸.۱.۴
همانگونه که مشاهده می گردد ، هر کامپیوتر موجود بر روی شبکه محلی ، از یک شماره شبکه یکسان و یک شماره دستگاه متفاوت استفاده می نماید . هر کامپیوتر به منظور مبادله اطلاعات با سایر کامپیوترها از آدرس IP آن کامپیوتر ( به عنوان یک مرجع ) استفاده می نماید . مثلا” در این مثال خاص ، کامپیوتری با آدرس IP:192.168.1.1 به سادگی قادر به ارسال داده به کامپیوتری با آدرس IP:192.168.1.3 می باشد ،‌ چراکه هر دو کامپیوتر به عنوان بخشی از یک شبکه فیزیکی مشابه محسوب می گردند .

در صورتی که یک کامپیوتر بخواهد به کامپیوتر موجود بر روی‌ یک شبکه دیگر دستیابی داشته باشد ، روش کار با آنچه بدان اشاره گردید ، تفاوت هائی خواهد داشت . فرض کنید ، یکی از کاربران شبکه قصد دستیابی و استفاده از وب سایت http://www.google.com را داشته باشد . همانگونه که می دانید ، یک وب سایت توسط یک سرویس دهنده host می گردد و همانند سایر کامپیوترها ، یک سرویس دهنده وب دارای یک آدرس IP منحصربفرد است . آدرس وب سایت فوق IP:66.249.85.99 است .

با نگاه به آدرس فوق به سادگی متوجه خواهید شد که این آدرس متعلق به شبکه network number : 192.168.1.x نمی باشد . کامپیوتری که قصد دستیابی به وب سایت فوق را داشته باشد ، صرفا” نمی تواند اقدام به ارسال بسته های اطلاعاتی بر روی شبکه محلی نماید ، چراکه سرویس دهنده وب بر روی شبکه محلی موجود نمی باشد . بنابراین ، کامپیوتر ارسال کننده داده می بایست بسته های اطلاعاتی را به مقصد آدرس gateway پیش فرض ارسال نماید .

gateway پیش فرض ، بخشی از پیکربندی پروتکل TCP/IP است و روشی است که به کمک آن به کامپیوتر گفته می شود در صورتی که نمی داند بسته های اطلاعاتی را کجا ارسال نماید ، می تواند آنها را به آدرس gateway پیش فرض ارسال نماید . آدرس gateway پیش فرض ، می تواند آدرس IP روتر باشد . در این مورد خاص ، آدرس IP روتر معادل IP:192.168.1.0 می باشد .

توجه داشته باشید که آدرس IP روتر از شماره شبکه مشابه سایر کامپیوترهای موجود بر روی شبکه محلی استفاده می نماید و بدین ترتیب امکان دستیابی به آن توسط سایر کامپیوترها وجود خواهد داشت . یک روتر حداقل دارای دو آدرس IP است . یکی از آدرس ها از شماره شبکه مشابه شبکه محلی استفاده می نماید. آدرس IP دیگر روتر ، توسط مرکز ارائه دهنده سرویس اینترنت نسبت داده می شود . آدرس فوق از شماره شبکه مشابه شماره شبکه مرکز ارائه دهنده سرویس اینترنت استفاده می نماید . بنابراین وظیفه روتر ،‌ انتقال بسته های اطلاعاتی ‌از شبکه محلی به شبکه مرکز ارائه دهنده سرویس اینترنت می باشد .مرکز ارائه دهنده سرویس اینترنت نیز دارای روتری که دارای عملکردی مشابه با روتر استفاده شده در شبکه محلی است و بسته های اطلاعاتی را در صورت ضرورت به سایر بخش های اینترنت ارسال می نماید .

روتر یک عنصر حیاتی در شبکه های کامپیوتری است که بدون وجود آن ، ارتباط بین شبکه ها رویائی بیش نخواهد بود.

کارت شبکه
اولین عنصر سخت افزاری که به تشریح جایگاه و عملکرد آن در یک شبکه خواهیم پرداخت ، کارت شبکه است . به کارت شبکه ، کارت اینترفیس شبکه و یا NIC ( برگرفته از Network Interface Cards ) نیز گفته می شود . مهمترین رسالت و یا وظیفه کارت شبکه ، اتصال فیزیکی یک کامپیوتر به شبکه است تا امکان مبادله اطلاعات برای وی فراهم گردد .

کارت شبکه می بایست با نوع محیط انتقال مطابقت و به نوعی با آن سازگار باشد . منظور از محیط انتقال ، نوع کابلی است که از آن در شبکه استفاده می گردد ( شبکه های بی سیم شرایط مختص به خود را دارند که در مطالب جداگانه ای به تشریح آنها خواهیم پرداخت ) .

با توجه به وجود استانداردهای متعدد ، تشخیص سازگاری کارت شبکه با محیط انتقال ، کار چندان مشکلی بنظر نمی آید . قبل از ایجاد شبکه و خرید تجهیزات سخت افزاری مورد نیاز( نظیر کارت شبکه و کابل ) ، می بایست در ابتدا مشخص گردد که قصد استفاده از کدام استاندارد شبکه را داریم . اترنت ، Token ring و Arcnet نمونه هائی از استانداردهای مختلف شبکه می باشند . توجه داشته باشید که هر فناوری شبکه دارای نقاط قوت و ضعف مختص به خود می باشد و همواره می بایست گزینه ای انتخاب گردد که قادر یه تامین نیازهای یک سازمان با شرایط مطلوب تری باشد .

اکثر فناورهای شبکه که به آنها اشاره گردید ، منسوخ و در حال حاضر تقریبا” اترنت تنها گزینه برای ایجاد شبکه های کابلی در اکثر سازمان ها (صرفنظر از ابعاد آنها ) می باشد . شکل زیر یک نمونه کارت شبکه را نشان می دهد .

در شبکه های اترنت پیشرفته ، از کابل های بهم تابیده موسوم به twisted pair با هشت رشته سیم استفاده می شود که با یک نظم خاص سازماندهی می گردند . از یک کانکتور RJ-45 در دو سر کابل استفاده می گردد . کانکتور RJ-45 نظیر کانکتورهای استفاده شده در خطوط تلفن است با این تفاوت که اندازه آن بزرگتر می باشد . در خطوط تلفن از کانکتورهای RJ-11 استفاده می شود . شکل زیر یک کابل اترنت به همراه یک کانکتور RJ-45 را نشان می دهد .
هاب و سوئیچ
کامپیوتر های موجود در یک شبکه از کارت شبکه به منظور ارسال و دریافت داده استفاده می نمایند. داده بر روی کابل های اترنت منتقل می گردد . معمولا” نمی توان صرفا” از یک کابل اترنت بین دو کامپیوتر استفاده نمود و نام آن را هم شبکه گذاشت .

همزمان با گسترش و عمومیت دستیابی سریع به اینترنت ، احتمالا” با واژه broadband بدفعات برخورد نموده اید . در شبکه های broadband ، ارسال و دریافت داده بر روی رشته سیم های مشابه انجام می شود . در شبکه های اترنت از فناوری Baseband به منظور مبادله اطلاعات استفاده می گردد . در این نوع شبکه ها به منظور ارسال و دریافت داده از رشته سیم های جداگانه ای استفاده می گردد . این بدان معنی است که اگر کامپیوتری در حال ارسال داده از طریق رشته سیم هائی خاص از یک کابل اترنت باشد ، کامپیوتر دریافت کننده داده نیازمند رشته سیم هائی است که به پورت دریافت هدایت شده اند.

با استفاده از روش فوق می توان دو دستگاه کامپیوتر را به یکدیگر متصل نمود . در چنین مواردی می بایست از یک کابل کراس ( cross ) استفاده نمود . کابل کراس ، یک کابل شبکه است که رشته سیسم های ارسال و دریافت آن بصورت معکوس بسته شده اند . بدین ترتیب ، می توان دو کامپیوتر را مستقیما” به یکدیگر متصل نمود .

با استفاده از کابل کراس نمی توان شبکه ای با بیش از دو دستگاه کامپیوتر را ایجاد نمود . در مقابل استفاده از کابل کراس ، در اکثر شبکه ها از کابل های اترنت معمولی استفاده می گردد . در این نوع کابل ها رشته سیم های ارسال و دریافت بصورت معکوس نخواهند بود .

به منظور مبادله موفقیت آمیز داده ، رشته سیم های دریافت و ارسال می بایست در نقاط خاصی معکوس گردند . این وظیفه بر عهده هاب و یا سوئیچ است . در ابتدای شکل گیری شبکه های کامپیوتری ، استفاده از هاب بسیار متداول بود ولی امروزه این وضعیت وجود ندارد و سوئیچ جایگزین آن شده است . به منظور تشریح عملکرد سوئیچ ، بد نیست که در ابتدا با نحوه عملکرد هاب آشنا شویم .

با این که هاب در شکل و اندازه های متعددی تولید و ارائه شده است ولی آنها چیزی بیشتر از یک جعبه به همراه تعداد محدودی پورت RJ-45 نمی باشند .هر کامپیوتر موجود در شبکه از طریق یک کابل اترنت به هاب متصل می شود . شکل زیر یک نمونه هاب را نشان می دهد .
هاب دارای دو وظیفه عمده در شبکه است :
ارائه یک نقطه مرکزی برای اتصال تمامی کامپیوترهای موجود در شبکه . هر کامپیوتر موجود در شبکه به هاب متصل می گردد . در صورت نیاز می توان چندین هاب را به یکدیگر متصل تا بتوان کامپیوترهای بیشتری را به شبکه متصل نمود .
سازماندهی پورت های ارسال و دریافت داده . در صورتی که یک کامپیوتر اقدام به ارسال داده نماید ، داده بر روی رشته سیم های دریافت کننده ارسال گردد .
شاید برای شما این سوال مطرح شده باشد که در صورت اتصال بیش از دو دستگاه کامپیوتر به هاب ، چگونه و بر اساس چه مکانیزمی داده به مقصد مورد نظر خواهد رسید . رمز این کار در کارت شبکه است . هر کارت شبکه اترنت در کارخانه تولید کننده برنامه نویسی شده و یک آدرس MAC ( برگرفته از Media Access Control ) منحصربفرد در آن نوشته می گردد . زمانی که یک کامپیوتر موجود در یک شبکه اترنت که شامل چندین دستگاه متصل به هاب است ، اقدام به ارسال داده می نماید ، داده برای هر یک از کامپیوترها ارسال خواهد شد . کامپیوترهای دریافت کننده پس از دریافت داده ، آدرس مقصد آن را با آدرس MAC خود مقایسه می نمایند و در صورت مطابقت دو آدرس ( آدرس ارسالی موجود در بسته اطلاعاتی با آدرس کامپیوتر دریافت کننده ) ،‌ مقصد داده مشخص خواهد شد و در صورتی که دو آدرس اشاره شده با یکدیگر مطابقت ننمایند ، کامپیوتر دریافت کننده از داده صرفنظر خواهد کرد .

همانگونه که اشاره گردید ، در مواردی که کامپیوترهای موجود در یک شبکه از طریق هاب به یکدیگر متصل می گردند ، هر بسته اطلاعاتی برای هر یک از کامپیوترهای موجود در شبکه ارسال خواهد شد . یکی از نکات قابل تامل در این سناریو ، ارسال فرازمانی داده توسط هر کامپیوتر است ( در هر زمان دلخواه امکان ارسال داده وجود خواهد داشت ) . این وضعیت مشابه طرح سوال همزمان از طرف دو دانشجو در یک کلاس درس است که قصد استفاده از یک منبع مشترک ( معلم ) را دارند . وضعیتی اینچنین بدفعات در شبکه اتفاق می افتد .

زمانی که یک کامپیوتر قصد ارسال داده را داشته باشد ، در ابتدا بررسی می نماید که سایر کامپیوترها چنین قصدی را نداشته باشند و در صورت آزاد بودن محیط انتقال ، اقدام به ارسال داده مورد نظر می نماید . در صورتی که کامپیوتری دیگر سعی در مبادله اطلاعات و در زمان مشابه را داشته باشد ، بسته های اطلاعاتی حاوی داده در طول شبکه با یکدیگر برخورد و از بین خواهند رفت . به همین علت است که به این نوع شبکه ها یک collision domain نیز گفته می شود . در صورت بروز تصادم ، دو کامپیوتر مجبور خواهند بود که پس از یک مدت زمان کاملا” تصادفی ، مجددا” تلاش نمایند تا داده خراب شده را ارسال نمایند .

به موازات افزایش کامپیوترهای موجود در یک collision domain ، احتمال بروز تصادم نیز افزایش خواهد یافت . وضعیت فوق کارآئی شبکه را به شدت کاهش خواهد داد . به همین علت است که سوئیچ در شبکه مطرح و جایگزین هاب گردید .
شکل زیر یک نمونه سوئیچ را نشان می دهد .

عملکرد سوئیچ ، همانند هاب است و تمامی کارهای مشابه یک هاب را انجام می دهد با این تفاوت که زمانی که یک کامپیوتر نیازمند مبادله داده با کامپیوتر دیگر باشد ، سوئیچ از مجموعه ای مدارات منطقی داخلی به منظور ایحاد یک مسیر منطقی و اختصاصی بین دو کامپیوتر استفاده می نماید . این بدان معنی است که دو کامپیوتر بدون نگرانی در خصوص بروز یک تصادم می توانند با یکدیگر داده مبادله نمایند .

استفاده از سوئیچ بطرز کاملا” محسوسی افرایش کارآئی شبکه را به دنبال خواهد شد و باعث حذف تصادم در یک شبکه می گردد . ویژگی فوق تنها مزیت سوئیچ محسوب نمی گردد و علاوه بر آن می تواند مسیرهای مبادله داده موازی را ایجاد نمایند . به عنوان نمونه زمانی که کامپیوتر A با کامپیوتر B ارتباط برقرار می نماید ، دلیلی ندارد که کامپیوتر C نتواند با کامپیوتر D داده مبادله نماید . در یک collision domain این نوع مبادله داده موازی امکان پذیر نمی باشد .
در این مقاله ، با برخی از عناصر پایه و کلیدی که از آنها به منظور ایجاد یک شبکه استفاده می گردد ، آشنا شدیم . در بخش دوم به بررسی سایر عناصر سخت افزاری یک شبکه خواهیم پرداخت .

اگر پرینتر مدام شما را مجبور به تعویض جوهر یا تونر میکند یا برای اینکه بهترین بازده را داشته باشید مجبور به خرید کاغذهای مخصوص گران قیمت هستید یا با عملکرد کند موجب میشود شما حوصله یا زمان خویش را از دست بدهید یا دارای بخشهای بی کیفیتی است که میشکنند یا استفاده   از آنها دشوار است.

  Pc World  مقصران و کمک رسانندگان را با مروری بر این پرینترها شناسائی کرده است.

 http://www.pcworld.com/article/168955/is_your_printer_stealing_from_you_heres_how_to_tell.html

10 نمودار برتر ما به بررسی این مسئله پرداخته اند: ما سرعت و کیفیت پرینتر را بررسی کردیم. تمام ویژگیها را مورد سنجش قرارداده و قیمت جوهر و تونر را براورد کردیم. به عنوان مثال اگر شما فکر میکنید که هر لیزر تک رنگ ارزان قیمت خواهد بود بهتر است دوباره بیاندیشید. بعضی از مدلها دارای تونرهائی هستند که به طور شگفت آوری گران قیمتند. مانند HP Laser Jet2055X (http://www.pcworld.com/reviews/product/44154/overview/laserjet_p2055x_laser_printer.html)

پرینترهای چند منظوره (MFP  در دفاتر کوچک کارائی بالائی دارند. چرا که با اشغال فضای کمتر امکانات بیشتری را در اختیار شما قرار میدهند. HP Office Jet 6500 (http://www.pcworld.com/reviews/product/58583/overview/officejet_6500_allinone_printer.html) یک مورد برجسته است که در همه موارد خوب عمل میکند و جوهرهای ارزانی دارد. ای کاش در مورد Epson Work Force 600  نیز چنین چیزی مصداق پیدا میکرد. اما این پرینتر دارای جوهر گران قیمتیست که حتی برای کارتریجهایی که دارای بازدهی بالا هستند نیز این قیمت مضحک است.

یکی از مناسب ترین پرینترهای چند منظوره رنگ- لیزر Brother MCF-9450 CDN  است.

دارای تونری گران قیمت است و به این ترتیب قیمت پرینتر بسیار بیشتر از قیمت  میشود. خریدLexmark x 543 dn  با چک کردن قیمت جوهر و تونر پیش از خرید و مرور هزینه های پنهان، اطمینان حاصل کنید که پرینتر از شما دزدی نمیکند.

Mellisa Riofrio نویسنده :
 مترجم : رویا وکیلی