tablighat1


آموزش تنظیمات Tcp\ip در لینوکس


%d8%a2%d9%85%d9%88%d8%b2%d8%b4-%d8%aa%d9%86%d8%b8%d9%8a%d9%85%d8%a7%d8%aa-tcpip-%d8%af%d8%b1-%d9%84%d9%8a%d9%86%d9%88%d9%83%d8%b3

قبل از تصمیم گیری برای نصب و راه اندازی TCP\IP بر روی لینوکس باید از آماده بودن فایل سیستم برای این کار مطمئن شوید. برای این کار کافی است چند گام ساده را طی کنید. نخست آنکه باید از نصب بودن نرم افزار شبکه اطمینان بیابید. این موضوع در زمان نصب لینوکس از کاربر سوال می شود و در اکثر مواقع و در بیشتر توزیع های لینوکس بهصورت پیش فرض انتخاب شده است. توجه داشته باشید که دایرکتوری proc \ یکی از مکان هایی است که اطلاعات شبکه ای لینوکس در آنجا ذخیره می شود. وجود این دایرکتوری یکی از نشانه های نصب بودن امکانات شبکه ای در لینوکس است. زمانی که از محتویات دایرکتوری proc \ لیست می گیرید (یعنی با دستور cd به این مسیر بروید و سپس فرمان ls را اجرا کنید). در صورتی که دایرکتوری proc \ در سیستم شما موجود نباشد به احتمال زیاد ناگزیر خواهید بود که کرنل سیستم عامل خود را مجددا” کامپایل کرده و گزینه \proc را برگزینید. به این منظور باید به دایرکتوری سورس لینوکس یعنی \usr\src\linux تغییر مسیر داده و روتین تنظیمات (یا configuration ) کرنل را اجرا کنید. دستور این کار چنین است:Make config اگر در محیط گرافیکی X-windows کار می کنید،می توانید از ابزارهای گرافیکی استفاده کرده و دستور مقابل را تایپ کنید: Make xconfig در زمان کامپایل کرنل از شما سوال می شود که آیا به پشتیبانی از procfs نیاز دارید یا خیر.به این مورد پاسخ مثبت دهید. همین موضوع باعث ساخته شدن دایرکتوری \proc در سیستم شما خواهد شد. دایرکتوری \proc همیشه در زمان راه اندازی لینوکس به طور خودکار mount می شود. وجود خطی مشابه با خط زیر در فایل \etc\fstab شرایط mount خودکار این دایرکتوری را فراهم می کند. None \ proc proc defaults گام بعدی که قبل از نصب و راه اندازی TCP\IP لازم است برداشته شود،انتخاب نام میزبان (hostname ) سیستم است. برای این کار می توان از دستور مقابل استفاده کرد: Hostname…name… در دستور بالا به جای name نام مورد نظر خود را برای میزبان قرار دهید. در اینجا ذکر این نکته ضروری است که اگر سیستم شما در شبکه قرار دارد و در نتیجه دارای یک نام domain کامل هستید،می توانید در دستور فوق از نام کامل سیستم و Domain استفاده کنید. مثلا” : Hostnameyourname.yourdomain.com در هر صورت یک ورودی جدید در فایل etc\hosts\ ساخته خواهد شد که منعکس کننده نتیجه اجرای دستور بالاست. توصیه می شود که از این موضوع برای اطمینان از صحت عملکرد دستور قبلی حتما” استفاده کنید. نکته دیگری که باید قبل از راه اندازی TCP\IP بر روی سیستم خود در نظر بگیرید آن است که باید یک نشانی IP برای شناسایی سیستم خود در شبکه انتخاب کنید. به طور معمول فایل etc\netyworks شامل تمامی نام ها و نشانی هایی است که سیستم شما در شبکه با آن ها سرو کار دارد. نرم افزارهای کاربردی از اطلاعات موجود در این فایل برای تعیین نشانی های مقاصد منابع موجود در شبکه استفاده می کنند. در فایل etc.networks دو ستون برای فهرست کردن نام سمبولیک و نشانی IP منابع شبکه در نظر گرفته شده است. در بسیاری از موارد در فایل های etc\networks مدخلی برای درایور loopback وجود دارد. در زیر نمونه ای از یک فایل etc\networks آورده شده است: Loopback 12.0.0. Marlin-net 147.154.0 BNR 47.0.0.0 در نمونه فایل فوق،دو شبکه به همراه نشانی های IP آن ها ثبت شده اند. توجه داشته باشید که در نشانی های IP فقط بخش شبکه در نشانی IP ذکر شده است و به جای بخش انتهایی نشانی ها،صفر قرار داده شده است.

رابط شبکه
یکی از کارهای دیگری که در شبکه بندی لینوکس باید انجام شود،تعیین رابط شبکه برای سیستم عامل و دیگر ابزارهای نرم افزاری آن است. این کار توسط دستور ifconfig انجام می شود. اجرای این دستور به همراه ذکر نشانی IP باعث می شود تا لایه شبکه کرنل لینوکس بتواند با رابط شبکه ارتباط برقرار کند. بدین ترتیب سیستم عامل می تواند از طریق رابط شبکه به تبادل اطلاعات با دنیای خارج بپردازد. کاربر باید به ازای هر یک از درایوهای شبکه،رابط های شبکه مربوط را برپاکند،بدین معنی که باید برای هر یک از درایوهای شبکه،رابط های شبکه مربوط را بر پا کند. بدین معنی که باید برای هر یک از درایوهای ppp ,loopback و یا اترنت،یک بار فرمان ifconfig اجرا شود. ترتیب کار به صورت زیر است: ifconfig interface-name ip- address در دستور بالا،به جای interfacename باید نام اختصاری درایور قرار داده شود. بعد از آن که دستور ifconfig اجرا شد و در نتیجه رابط شبکه فعال گردید. کاربر باید از دستور route برای ایجاد و یا حذف مسیرها در جدول مسیر یابی (routing table ) کرنل استفاده کند. این عمل از آن جهت اهمیت دارد که سیستم بتواند توسط جدول مسیریابی ،دیگر منابع شبکه را بیابد. از دستور فوق به صورت زیر استفاده می شود: Route add\delip-address توجه داشته باشید در هر مورد استفاده از دستور فوق باید یکی از حالات add یا del بکار برده شوند. در صورتی که بخواهید محتویات فعلی جدول مسیریابی سیستم را مشاهده کنید،می توانید به این صورت عمل کنید: $ Route (یعنی استفاده از دستور route بدون هیچ سوئیچ ) اگر این دستور را اجرا کنید،ممکن است چیزی شبیه متن زیر ببینید.(در این مثال،سیستم مورد نظر فقط دارای مدخل درایور loopback بوده است)
$route
Kernel Routing table
Destination Gateway Genmask Window Use Lface
Loopback *255.0.0.0u1936 0 16 lo
یادآوری می کنیم که یک روش دیگر نمایش داده های جدول مسیریابی ،استفاده ا زدستور مقابل است: Netstat –rn در دستور فوق سوئیچ r باعث نمایش جدول مسیریابی و سوئیچ n منجر به نمایش نشانی های ip به جای اسامی نمادین می شوند. در جداول مسیریابی ستون هایی که اهمیت دارند. ستون مربوط به نام مقصد مثلا” loopback ،ستون مربوط به ماسک مانند Genmask و نهایتا” ستون نام رابط شبکه هستند. شما می توانید توسط دستور route به همراه سوئیچ n ،داده های جدول مسیریابی را به صورتی مشاهده کنید که در آن به جای اسامی سمبولیک،از نشانی های ip استفاده شده باشد. همان طور که قبلا” اشاره شد،در شرایط معمول سیستم های مجهز به سیستم عامل لینوکس دارای یک رابط loopback و یک رابط شبکه نظیر اترنت هستند که باید به ترتیب تنظیم شوند.

تنظیم رابط loopback
همان طور که قبلا” اشاره کردیم ،رابط loopback توسط برخی از نرم افزارها برای کارکرد طبیعی مورد استفاده قرار می گیرد.از آن گذشته تعداد دیگری از نرم افزارهای کاربردی تحت لینوکس نیز از این رابط برای کاربردهای عیب یابی کمک می گیرند. یادآوری می کنیم که نشانی ip یک رابط شبکه loopback به صورت ۱۲۷.۰.۰.۱ نوشته می شودو فایل etc\hosts\ باید یک ورودی برای loopback باشد. در این جا مناسب است که خاطر نشان کنیم که نشانی loopback را می توان به صورت های گوناگونی نوشت و اصولا” هر نشانی به فرم ۱۲۷.x.x.x (x به معنی عددی بین ۰ تا ۲۵۵ است) پذیرفتنی است. اینکه چرا عادت کرده ایم که از یونیکسی اولیه چنین مرسوم بوده است. در صورتی که ورودی مربوط به رابط loopback در فایل \etc\hosts ثبت نشده ifconfig lo استفاده کنیم.

تنظیم رابط اترنت
برای تنظیم اترنت (مثلا” کارت شبکه) هم می توانید همان مراحل قبلی را مجدد تکرار کنید. فقط توجه داشته باشید که نام رابط شما چیزی مانند eth0 یا eht 1 است و نشانی ip را نیز باید به نشانی ip انتخابی خود تغییر دهید. در این جا زمانی که قصد اجرای دستور ifconfig را برای رابط شبکه دارید،نیازی به مشخص کردن ماسک شبکه نخواهید داشت. زیرا سیستم عامل می تواند مقدار پارامتر ماسک را به طور خودکار از نشانی ip داده شده به دست آورد. به عنوان مثال می توانید برای ثبت نشانی ۱۴۷.۱۲۳.۲۰.۱ از یکی از خطوط زیر استفاده کنید:
Ifconfig 147.123.20.1 ifconfig 147.123.20.1 nemask 255.25.255.0 برای بررسی صحت انجام عملیات می توانید بار دیگر از دستور ifconfig eht 0 استفاده کنید. نشانی Broadcast بر اساس نشانی ip سیستم محلی تنظیم شده است. این عمل از آن جهت توسط TCP\IP انجام می گیرد که تمام سیستم های موجود در شبکه به یک باره در دسترس قرار گیرند. مقدار و اندازه Maximum Transfer Unit هم به طور معمول بر اساس استانداردهای شبکه های اترنت به مقدار حداکثر مجاز یعنی ۱۵۰۰ تنظیم می شود. همان طور که می دانید گام بعدی اضافه کردن نشانی اترنت به جدول مسیریابی کرنل است . نشانی ip مورد نیاز برای همراهی در دستور route همان نشانی شبکه بدون ذکر پارامتر محلی است . برای آنکه تمام شبکه محلی را در یک نوبت پوشش دهیم،از گزینه net در دستور route کمک می گیریم. در نتیجه شکل استفاده از دستور route برای مثال ما به صورت زیر خواهد بود:Route add –net 147.123.20.0 این دستور تمامی سیستم های موجود در شبکه محلی را که توسط نشانی ۱۴۷.۱۲۳.۲۰.۰ شناسایی می شوند، را به جدول مسیریابی اضافه می کند. در سیستم های موجود در شبکه را به صورت دستی به جدول مسیریابی اضافه کنید. روش دیگر آن است که از فایل \etc\networks فقط برای مشخص کردن بخش فهرست هایی از نام ها و نشانی های ip باشد،به عنوان مثال در صورتی که در این فایل ،ورودی مربوط به شبکه ای به نام foobamet داشته باشیم،می توانیم تمام شبکه کمک دستور زیر به جدول مسیریابی اضافه کنیم: Route add foobar-net استفاده از فایل etc\networks این اشکال امنیتی را به همراه دارد که به تمام سیستم های موجود در شبکه اجازه دسترسی و مجوزهای یکسانی داده می شود. پس از آنکه مسیرها به جدول مسیریابی کرنل اضافه شدند،می توانید برای بررسی صحت تنظیمات،از دستور ping برای هر یک از سیستم های شبکه استفاده کنید. برای این کار یا باید نام سیستم مقصد را داشته باشید و یا آنکه نشانی ip آن را بدانید. این اطلاعات می توانند از طریق فایل \etc\hosts و یا سرویسی مانند DNS به دست آیند. پس از آنکه مراحل فوق به درستی انجام گردیدند،سیستم لینوکس شما قادر خواهد بود که به هر یک از سیستم های موجود در شبکه محلی توسط پروتکل TCP\IP متصل شود. در صورتی که شبکه مورد نظر کوچک باشد،این عمل کفایت می کند و کار در همین جا خاتمه یافته می شود . اما در شبکه های بزرگتر و یا شبکه هایی که از پروتکل های ویژه ای استفاده می کنند و یا در آن ها Gateway به کار رفته باشد،نیاز به طی مراحل دیگری وجود خواهد داشت. در صورتی که قصد اضافه کردن سیستم های دیگری را به شبکه داشته باشید که از TCP\IP استفاده می کنند،می توانید همانند مراحل قبلی ،نام و نشانی IP های آن ها را به فایل \etc\hosts اضافه کنید. سیستم هایی به نام godzilla و godzilla.tpci ،مجهز به سیستم عاملی (که از TCP\IP پشتیبانی می کند)هستند. و قادرند به کمک teinet یا ftp به سیستم لینوکسی ما متصل شوند (توجه داشته باشید که کاربر چنین سیستم هایی فقط زمانی قادر خواهد بود به سیستم شما login کند که مجوزهای مربوط را برای آنها تنظیم کرده باشید.) در صورتی که نام یا نشانی یک سیستم راه دور در فایل \etc\hosts ثبت شده باشد،شما قادر خواهید بود که توسط ابزارهایی مانند telnet یا ftp با آن سیستم ارتباط داشته باشید.
Name service و Name resolver
پروتکل TCP\IP از ورودی های فایل \etc\hosts برای ترجمه اسامی به نشانی های IP استفاده می کند. به عنوان مثال،زمانی از نامی مانند darkstar را در آن بیابد. در صورتیکه چنین ورودی در این فایل موجود نباشد، شما قادر به اتصال چنین سیستمی نخواهید بود. اما تصور کنید که تعداد سیستم های موجود در شبکه زیاد باشند و شما قصد اتصال به تعداد بیشتری از سیستم ها را داشته باشید و در این صورت تنظیم و اضافه کردن یکایک نام ها و نشانی های ip به جدول مسیریابی کاری خسته کننده و زمان برخواهد بود. سرویس BIND که مخفف عبارت Beekeley internet Name Domain Service است برای حل این مشکل ایجاد شده است. بعدها BIND در DNS یا Domain Name System نیز پیاده سازی شد. در حال حاضر اکثر توزیع های لینوکس به BIND مجهز هستند و در بعضی از نسخه ها هم DNS از قبل پیاده سازی شده است. BIND و DNS هر دو مقوله های پیچیده ای هستند که بسیاری از کاربران لینوکس را فراری می دهند. در صورتی که شبکه شما به یک DNS سرور متصل باشد و یا آنکه قصد استفاده ا زسرور DNS ISP را داشته باشید،نیازی به اجرای BIND بر روی سیستم خود نخواهید داشت. اما در عوض باید سیستم خود را به گونه ای تنظیم کنید که قادر به استفاده از سرور DNS باشد. در چنین مواقعی،به جای آن که نام ها و نشانی های یکایک سیستم های متصل به شبکه را به فایل \etc\hosts اضافه کنید،کلانیت DNS و یا مجموعه ای از روتین های کتابخانه ای در لینوکس،فراخوانی می شوند و با استفاده از سرور DNS نام های مورد نظر را به نشانی های مربوطه آن ها ترجمه یا Resolver می کنند. Name Resolver توسط فایل \etc\resolv.conf تنظیم می شود. به طور معمول این فایل شامل راهنمای (directive ) جستجو و راهنمای Name server است. راهنمای جستجو به شکل زیر به کار برده می شود: Searchdomain 1 domain2 domainN در عبارت فوق هر یک از domain ها توسط فهرستی از پسوندهای دامنه ای جایگزین می شوندکه Name Resolver به اسامی میزبانی اضافه می کند که به صورت کامل مشخص نشده باشد.به عنوان مثال،راهنمای جستجوی زیر توجه کنید: Search xyz.com us.xyx.com europe.xyz.com در صورتی که نامی مانند http://www.abc.com به کار گرفته شده باشد،می گوییم که این نام به صورت کامل بیان شده است. در چنین وضعیتی ،از راهنمای جستجو استفاده نخواهد شد. اما اگر یک سرویس TCP\IP از نامی مانند WWW استفاده کند که به شکل کامل نیست،در این صورت راهنمای جستجو سعی خواهد کرد تا این نام را به ترتیب به صورت اسامی مشابه با http://www.xyz.com و http://www.us.xyz.com و … تعبیر کند. سرورهای DNS مورد استفاده Name Resolver توسط راهنمای nameserver مشخص می شود: Nameserver ipaddress که در آن پارامتر ipaddress نشانی ip سرور DNS است. به عنوان مثال در صورتی که نخستین سرور DNS دارای نشانی IP برابر با ۱۹۹.۲۳۱.۱۳.۱۰ باشد، در این صورت راهنمای DNS به شکل زیر خواهد شد: Nameserver 100.231.13.10 در هر مورد می توان حداکثر می توان سه نشانی سرور DNS مشخص کرد که هر یک دارای راهنمای nameserver خود هستند و در یک خط ثبت می شوند. مطلب دیگری که می تواند توسط کاربر تنظیم شود،ترتیب مراجعه به DNS یا فایل \etc\hosts در زمان ترجمه نام است. بدین ترتیب معنی که کاربر می تواند با کمک فایل \etc\nsswitch.conf انتخاب کند که برای ترجمه نام،نخست به DNS مراجعه شود و سپس به فایل \etc\hosts و یا بر عکس . در هنگام استفاده از سیستم های بزرگ و یا در زمانی که قصد استفاده از تمام سرویس های اینترنتی در سیستم لینوکس خود داشته باشید،لازم خواهد بود که مشخصه های BIND به درستی تنظیم شده باشند،خوشبختانه چنین تنظیمی فقط کافی است که یک بار انجام شود. برای این کار به نرم افزار BIND نیاز خواهد بود که در اکثر توزیع های جدید لینوکس پیش بینی شده است.

دروازه یا Gateway
زمانی که دو یا چند شبکه به یکدیگر متصل می شوند،از Gateway استفاده می شود. Gateway ماشینی است که به عنوان رابط بین چند شبکه عمل می کند و اطلاعات را بر اساس نشانی های ip آن ها به شبکه های مربوطه هدایت و مسیردهی می کند. زمانی که قرار باشد یک سیستم لینوکسی به عنوان Gateway کار کند،باید چند تغییر در تنظیمات فایل های configuration شبکه اعمال شود. برای آنکه بتوان از سرویس های یک سیستم دیگر به عنوان Gateway استفاده کرد،باید به جدول مسیریابی،اطلاعاتی از Gateway قرار باشد شبکه ای را به اینترنت متصل سازد. این عمل توسط دستور زیر قابل تنظیم است: Route add default gw netgate در دستور بالا، natgate نام سیستمی در شبکه است که قرار است به عنوان یک gateway به کار گرفته شود. این نام در دستور بالا بعد از کلید واژه gw ذکر می شود. معنی عبارت default در دستور بالا به این معنی است که تمام سیستم های موجود در شبکه قادر به اتصال به اینترنت از طریق Gateway هستند. در صورتی که قصد ارتباط دادن دو شبکه توسط یک Gateway در بین باشد،باید نام شبکه دوم در فایل etc\networks\ قید شده باشد و در این صورت شکل نوشتاری دستور route به صورت زیر است: Route add big-corp gw gate-serv در دستو رفوق از سیستمی به نام gateserv برای دسترسی به شبکه ای به نام bigcorp می توان استفاده کرد. نکته دیگر آنکه اگر به همین جا اکتفا شود،کاربران فقط قادر خواهند بود که اطلاعات را به سیستم ها ی مقصد در شبکه دوم ارسال کنند و قابلیت دریافت اطلاعات از آن سیستم ها وجود نخواهد داشت. برای حل این مسئله لازم است که در جداول مسیریابی سیستم های شبکه دوم تنظیماتی انجام شود. اگر قصد استفاده از سیستم محلی خود را به عنوان ارتباط دهنده دو شبکه داشته باشید،باید سیستم خود را به دو کارت شبکه ( یا دو اتصال PPP و یا SLIP ) مجهز کنید. فرض کنید که قصد استفاده از سیستم خود را برای اتصال دو شبکه به نام های Small-net و big-net داشته باشیم و شرایط سخت افزاری این کار فراهم شده باشد. نخستین گام آن است که رابط های اترنت کارت های شبکه هر یک با نشانی های خودشان تنظیم شوند. به عنوان مثال ممکن است سیستم شما در شبکه بزرگ تر دارای نشانی ip برابر با ۱۶۳.۱۲.۳۴.۳۶ باشد و در شبکه کوچک تر نشانی سیستم ۱۴۷.۱۲۳.۱۲.۱ باشد. در این صورت لازم خواهد بود که دو ورودی در فایل \etc\hosts برای ساده تر عمل ترجمه نام (Name resolution ) ایجاد کنیم. مثلا” به این ترتیب ۱۶۳.۱۲.۳۴.۳۶ merlin.big-net.com merlin-iface1
147.123.12.1 merlin.small-net.com merlin-iface2
در این مثال فرض شده است که سیستم شما در هر دو شبکه دارای نام merlin است که کاملا” قانونی است در مورد فوق اسامی رابط ها نیز به جهت سهولت قید شده اند. پس از این مرحله باید از فرمان ifconfig برای برقراری ارتباط بین رابط ها و اسامی های به کار رفته در فایل \etc\hosts استفاده کنیم: ifconfig eth 0 merlin-iface1 ifconfig eth1merlin-iface2
و نهایتا” لازم است که جدول مسیریابی را تغییر دهیم. برای این کار از دستورات زیر به صورت مشخص شده باید استفاده کنیم: Route add big-net Route add small-net
زمانی که این مراحل به درستی انجام شوند، می توانید از سیستم خود به عنوان یک Gateway برای برقراری ارتباط بین دو شبکه استفاده کنید.

استفاده از ابزارهای گرافیکی برای تنظیمات رابط های شبکه
تا اینجا از دستوراتی استفاده کردیم که تمام مراحل لازم برای ایجاد و تنظیمات شبکه را از ابتدای کار توصیف می کردند. زمانی که لینوکسی راه اندازی می شود، به طور معمول نیازی به اجرای اسکریپت هایی نظیر اسکریپت های فوق را نخواهید داشت،علت این موضوع آن است که چنین اسکریپت هایی به طور خودکار در زمان راه اندازی اجرا می شوند. اما اشکال کار در اینجا است که این اسکریپت ها ممکن است از یک توزیع لینوکس به توزیع دیگری کمی تفاوت داشته باشند،به عنوان مثال لینوکس هایی مانند slackware که از اسکریپت هایی به سبک یونیکس BSD استفاده می کنند. با لینوکس هایی مانند RedHat یا Fedora که از اسکریپت های به سبک یونیکس VR4 پیروی می کنند،از نظر اسکریپت های Shell ، تفاوت دارند. اما خوشبختانه،توزیع عای لینوکس امروزی به همراه ابزارهای گرافیکی عرضه می شوند که کار تنظیمات شبکه را تا حد بسیار زیاد تسهیل می کنند. این ابزارها به طور خودکار تغییرات و ویرایش های شما را در اسکریپت های راه اندازی اعمال می کنند. یکی از نخستین ابزارهای گرافیکی تنظیمات لینوکس ، netcfg نام دارد . برای راه اندازی این ابزار کافی است که نام آن را از خط فرمان اجرا کنید.

Linuxconf
ابزار بسیار قوی دیگر،linuxconf نام دارد که می توان از آن برای تنظیمات شبکه و بسیاری از اعمال مدیریتی دیگر استفاده کرد. از آنجایی که از این ابزار برای مسیر دهی و اعمال پیچیده دیگر استفاده می شود. فراگیری آن و کسب مهارت در آن کاملا” منطقی است. برای راه اندازی این ابزار هم می توانید به سادگی نام آن را از خط فرمان اجرا کنید. البته برنامه های گرافیکی میزکارهایی مانند KDE یا GNOME هم بسته به نسخه لینوکسی که از آن استفاده می کنید،ممکن است پیش بینی آیکونی برای فراخوانی linuxconf را کرده باشند.


برچسب ها:, ,
ارسال شده در ترفند و آموزش لينوكس | بدون نظر »

نظر بدهید

به صورت خودکار کلمات فینگلیش را به فارسی تبدیل کن. در صورتی که می خواهید انگلیسی تایپ کنید Ctrl+g را فشار دهید.